In het zachte stro,
tussen adem en stilte,
staat zij —
nog nauwelijks een dag oud,
maar reeds volledig aanwezig.
Een lijn van licht —
getekend over haar voorhoofd,
alsof de wereld haar al kende
voor ze bestond.
Naast haar
de rust van haar moeder,
de warmte van oorsprong,
een lichaam dat nog leert
hoe het dragen moet wat komt.
Maar in haar benen —
lang, fijn, bijna onzichtbaar gespannen —
schuilt al een richting.
Geen kracht die duwt,
maar een licht dat leidt.
Zij zal niet stormen.
Zij zal snijden door ruimte,
zoals licht dat doet —
stil,
zeker,
onontkoombaar.
Lightsaber.
Niet gebracht door het licht,
maar zelf
een vorm ervan.
— De Silver Lens —