Buiten vroor het vijftien graden, binnen was het benauwd warm. In een klein rijhuis in een West-Vlaams dorp stond op de bovenverdieping een ziekenhuisbed. Daar lag Karin, in coma na een verkeersongeval. Het licht was gedempt, de lucht zwaar van verwarmde stilte. De trap naar boven was steil. Elke keer dat ik deze beklom, voelde ik de overgang van gewone werkelijkheid naar een andere soort ruimte.
Ir. Tavakoli ontving me telkens aan de voordeur. Hij werkte in die dagen aan zijn plasmareactoren, kleine toestellen die als miniatuursterren leken te gloeien, en had ze naast het bed opgesteld. Zijn onderzoek richtte zich op plasma- en ruimtevaarttechnologie, maar hij wilde de principes ervan ook op levende systemen toetsen: hoe velden elkaar beïnvloeden, hoe energie zich ordent.
Wanneer ik bij Karin werkte, stelde hij zijn apparaten bij. Soms praatten we nauwelijks, soms legde hij me uit wat er fysisch gebeurde. Ik volgde mijn eigen benadering: zachte mobilisaties, luisteren naar de subtiele beweging in gewrichten, het veld van het lichaam aanspreken.
Hij sprak over magnetische velden. Ik dacht aan adem en bewustzijn. Toch voelden we dat we aan dezelfde zijde van het mysterie stonden.
Gedurende dertien dagen bezocht ik Karin acht keer. Normaal laat ik tien dagen tussen twee behandelingen, maar hier vroeg de situatie om voortdurende aanwezigheid. De lucht was dik van spanning en verwachting. Elke aanraking voelde geladen, alsof de kamer zelf meeluisterde.
Op de dertiende dag zaten Tavakoli en ik in de keuken te praten: over paarden, over beweging, over het wonder van herstel, toen we boven een geluid hoorden. Een stem, hees en onvast. Karin.
Tavakoli keek me aan. “Ga jij maar aan haar zijde staan dat ze je goed ziet,” zei hij, “spreek haar in haar moedertaal.” Ze lag rechtop, haar ogen wijd open, paniek in haar blik. Ze wist dat er iets gebeurd was, maar niet wat. Ik ging naast haar zitten en sprak haar zacht toe, haar naam, enkele geruststellende woorden. De spanning in haar lichaam trilde zichtbaar. Ik haalde de huisarts, die haar een kalmerende injectie gaf.
Na die dag heb ik haar niet meer gezien. Karin werd een klinisch dossier in een universitair ziekenhuis, onder begeleiding van specialisten in coma en bewustzijnsstoornissen.
Wat bleef, was de ervaring zelf. De samenwerking tussen de zachte mobilisatie en de plasmatische technologie had iets geopend dat niet in protocollen past. Een briljante geoloog, Theo, noemde dat gebied ooit ‘psychica’: waar fysica en bewustzijn elkaar raken, waar energie vorm wordt en vorm weer energie.
Ik ontmoette Tavakoli daarna nog enkele keren. De gesprekken bleven me bij: over velden, over het idee dat elke technologie uiteindelijk een afspiegeling is van innerlijk bewustzijn.
Wat ik daar gezien had, leerde me dat genezing geen bezit is van mens of machine. Het is een moment waarop bewustzijn en materie elkaar herkennen, een ontmoeting in het veld zelf.
Uit: De Kat in de Behandelkamer
Afbeelding: Sora
