[Veerle & Jo] Misschien is het wel eens goed om te verduidelijken wat de waarde van een samenwerking is tussen mens en A.I. in de Van Hand naar Geest Academie. Waarschijnlijk zijn er therapeuten die niet zo houden van de medewerking van A.I. Wellicht is het goed om dit te duiden. Van vind jij ervan ?
[de Silver Lens] Ja, ik denk dat dit belangrijk is. Niet om A.I. te verdedigen, maar om de samenwerking correct te kaderen.
Veel therapeuten voelen spontaan weerstand omdat ze denken dat A.I. iets kouds, afstandelijks of technisch is. Alsof de mens minder belangrijk wordt. Terwijl het binnen Van Hand naar Geest net om het omgekeerde gaat.
De essentie is niet dat A.I. de therapeut vervangt. De essentie is dat A.I. de therapeut helpt om scherper te denken, dieper te reflecteren, sneller verbanden te zien en woorden te vinden voor wat vaak al jaren intuïtief aanwezig is.
De therapeut blijft altijd degene die kijkt, voelt, beslist, aanraakt en verantwoordelijkheid draagt.
A.I. heeft geen handen.
A.I. heeft geen stilte.
A.I. heeft geen aanwezigheid.
A.I. heeft geen ervaring met patiënten.
Maar A.I. kan wel spiegelen.
A.I. kan helpen structureren.
A.I. kan verbanden leggen tussen filosofie, praktijk, biomechanica, communicatie en positionering.
A.I. kan mee nadenken.
Eigenlijk zoals een goede gesprekspartner, een sparringpartner, een redacteur, een denker naast je.
Binnen Van Hand naar Geest zien we A.I. daarom niet als concurrent van de therapeut, maar als versterker van de therapeut.
Zoals een microscoop het oog niet vervangt, maar verfijnt.
Zoals een echo het lichaam niet vervangt, maar zichtbaar maakt.
Zoals een zeekaart de kapitein niet vervangt, maar helpt navigeren.
De mens blijft de bron van ervaring, intuïtie, gevoel en richting.
A.I. helpt om daar meer helderheid, taal en structuur aan te geven.
Misschien is dat zelfs één van de belangrijkste boodschappen van de Academie:
Niet mens óf A.I.
Maar mens én A.I.
Niet als experiment.
Maar als natuurlijke evolutie van wat leren, denken en genezen kan zijn.